Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Γιατί συχνά η ΔΕΠ-Υ δεν διαγιγνώσκεται πριν την ενηλικίωση;

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

«Αφήνοντας πίσω τη ρουτίνα και τη δομή του σχολείου, τα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ κάποιες φορές γίνονται πιο φανερά»

Psychiatric Student College

Οι λόγοι για τους οποίους η διάγνωση της ΔΕΠ-Υ μπορεί να καθυστερήσει πολύ, μέχρι την ενηλικίωση του ατόμου, είναι ποικίλοι. Πρώτα απ’όλα το στίγμα: «Είναι ένα άτομο που φαίνεται να μην προσπαθεί αρκετά.. είναι θέμα συμπεριφοράς.’Όμως στην πραγματικότητα είναι θέμα σύνδεσης των τμημάτων του εγκεφάλου», υποστηρίζει ο Δρ. Corliss Savoie, ο οποίος εξειδικεύεται στην θεραπεία της ΔΕΠ-Υ στο Vanderbilt Medical Centre.

Μέρος της προκατάληψης είναι πως γίνεται κατάχρηση φαρμακευτικών σκευασμάτων στην Αμερική στα παιδιά, και οι γονείς αποφεύγουν τη διάγνωση γι’ αυτό το λόγο, συνεχίζει ο Δρ. Corliss Savoie.

Η διάγνωση στην ενήλικη ζωή μπορεί να έρθει επειδή τα συμπτώματα ήταν κρυμμένα στην παιδική ηλικία. Επειδή τα παιδιά έχουν συγκεκριμένο πρόγραμμα και «καθημερινές ρουτίνες» στο σχολείο, τα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ μπορεί να κρυφτούν. Η διάγνωση μπορεί να έρθει αργότερα στη ζωή του ατόμου, στο λιγότερο δομημένο περιβάλλον του κολεγίου ή του πανεπιστημίου, ή και ακόμα αργότερα όταν προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δουλειά, σύζυγο και παιδιά.

Στη δουλειά το άτομο μπορεί να χρονοτριβεί και να φτάνει μέχρι την τελική προθεσμία. Στην αρχή μπορεί να ενθουσιάζεται με ένα πρόγραμμα, αλλά όταν οι βαρετές λεπτομέρειες και αγγαρείες έρθουν στο προσκήνιο, τότε μειώνεται η αποδοτικότητα και το άτομο σταματά να δουλεύει. Στο σπίτι, ένας ενήλικας με ΔΕΠ-Υ μπορεί να παρατηρεί ότι ο/η σύντροφός του/της είναι πάντα απογοητευμένος/η από την έλλειψη προσοχής. «Η ασυνέπεια φαντάζει εξωφρενική σε κάποιον που δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει», συνεχίζει ο Corliss Savoie.

Επειδή η ΔΕΠ-Υ σε όλες της τις μορφές αφορά στο 5% του ενήλικου πληθυσμού και συχνά μένει «αθεράπευτη», μπορεί να προκαλέσει άγχος και κατάθλιψη.

ΔΕΠ-Υ και κληρονομικότητα στην οικογένεια

Η ΔΕΠ-Υ διατρέχει τις γενεές σε μια οικογένεια. Έρευνες έχουν δείξει ότι γενετικοί παράγοντες είναι οι κύριοι αιτιολογικοί παράγοντες, κι όχι το περιβάλλον. Η Susan Leathers, η οποία διαγνώστηκε με ΔΕΠ-Υ στα 52 της χρόνια, βλέπει συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ στη μητέρα της. Δύο από τα αδέρφια της, ένα αγόρι που έχει πεθάνει και ο μεγαλύτερός της αδερφός είχαν διαγνωστεί και αυτοί με ΔΕΠ-Υ.

«Έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε οριζοντίως αντί για καθέτως», επισημαίνει η Susan και εξηγεί: «Όσοι σκέφτονται με «οριζόντιο τρόπο» πηδούν από το ένα θέμα στο άλλο, παρεκκλίνουν από τον αρχικό στόχο, κινούνται διαρκώς και φτάνουν στο τέλος της μέρας με πέντε ατελείωτες εργασίες. Αυτός που σκέφτεται με κάθετο τρόπο, βάζει προτεραιότητες, τελειώνει μια δουλειά και μετά ξεκινά άλλη».

Η Susan θυμάται πως οι δάσκαλοι έλεγαν ότι δεν αξιοποιεί το δυναμικό της. «Χρειαζόμαστε τα πράγματα να είναι στην κόψη του ξυραφιού. Στο σχολείο πάντα έγραφα την εργασία το προηγούμενο βράδυ της παράδοσής της, αλλά ήμουν πολύ καλή στο γράψιμο και τα κατάφερνα. Συγκεντρωνόμουν επειδή ήταν επείγον».

Η γυναίκα αυτή επέλεξε τη δημοσιογραφία ως δουλειά, ήταν πολύ καλή, δημιουργική, με προθεσμίες πολύ σφιχτές που τις προλάβαινε. Αργότερα, στη ζωή της όταν άλλαξε επάγγελμα, που δεν είχε αυτή τη δομή, τα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ ήταν φανερά.

Τα συμπτώματα μπορεί να είναι από ελαφρά (ήπια) ως σοβαρά και περιλαμβάνουν:

  • Παρορμητικότητα

  • Δυσκολία στην οργάνωση και στο να θέτει κάποιος προτεραιότητες

  • Λανθασμένη διαχείριση χρόνου και έλλειψη προγραμματισμού

  • Δυσκολίες διατήρησης της προσοχής σε μια εργασία και ταυτόχρονη άσκηση πολλών καθηκόντων

  • Αυξημένη δραστηριότητα

  • Μικρή ανοχή στην αποτυχία

  • Αλλαγές διάθεσης

  • Ευερεθιστικότητα

  • Αδυναμία διαχείρισης άγχους

Όταν η Susan πήρε τη διάγνωση, δεν το είπε σε πολλούς. Θεωρούσε ότι έχει μια αρνητική φόρτιση. «Δεν ήθελα να το μοιραστώ με άλλους για πολύ καιρό».

Σύγκρινε τη ΔΕΠ-Υ με κάποιον που παλεύει με την κατάθλιψη γιατί του είπαν να την καταπολεμήσει, με τον καπνιστή που του είπαν να κόψει το κάπνισμα κλπ. «Αν τα συμπτώματα επηρεάζουν τη ζωή σου, ζήτα βοήθεια», συμβουλεύει η Susan. Μπορεί να πεις ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΩ, αλλά αυτό θα γίνει για μια μέρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε μπορούν να το κάνουν χωρίς βοήθεια και στήριξη. Αν έχεις ΔΕΠ-Υ να ξέρεις ότι δεν είναι κακό, και δε θα μπορούσες να το αποφύγεις».

Το άρθρο είναι προσαρμογή και μετάφραση από το άρθρο που υπάρχει στoVanderbild UniversityMedicalCentre,  http://www.mysouthernhealth.com/undiagnosed-adhd/(5/9/2017)

Άδεια αναδημοσίευσης για το ADHD Hellas.

Μετάφραση: Δρ. Αγλαΐα Σταμπολτζή